Zichtbaar verbonden met de bron.

Het voorblad van de handout voor een serie Authentic Movement middagen voor professionals.
Wat ik me in eerste instantie zelf heb opgelegd, een handout maken, wordt een weg naar verdieping van wat ik in de cursus wil aanbieden.
Niet alleen integreer ik de stof in mezelf, maar ik maak ook nieuwe verbindingen
tussen Authentic Movement en lichaamswerk, therapeutisch proces en dans.

En dan wordt het ineens leuk!
Waar gaat het over, wat is de kern en wat daarvan wil ik delen, doorgeven en doen.

Als ik de foto tegenkom, klopt het helemaal.
Zichtbaar.

Het blad is verteert in de loop van de herfst.
De nerven, de bladstructuur wordt zichtbaar.
Met zijn patronen, naar binnen en naar buiten.
En wat ik zo mooi vind is dat de kern zichtbaar wordt in de winterperiode, de tijd van rust en stilte.

Deze gelaagdheid zit in Authentic Movement,
in de cursus Authentic Movement.
Eerst is er de opwarming, de expressie die op dat moment in het lichaam aanwezig is. Beweging naar buiten toe, wat wil bewogen worden.
De (bewegings) structuren worden zichtbaar naarmate de dans verstild.
Patronen worden gedanst, herhaald en herkend.
Waar gaat de dans over als de aandacht helemaal in het lijf is.

Het tekenen, de woorden en de reflectie met de ander verdiept de dans en de kern wordt voelbaar, zichtbaar.
Waarnemingen vallen op hun plek. Een awareness, fijn of juist pijnlijk.
En dat is het moment waar nieuw inzicht meegenomen wordt naar Nu, het woord, de verbeelding wordt gevoeld.

En ik ben dankbaar getuige te mogen zijn van dit alles.

Zo af en toe begin ik de les met grondwerk.
Er is soms wat verbazing, liggen? Kom je bezweet aan na het koken, eten, fietsen en dan moet je gaan liggen.
Ik kom voor dans! Tuurlijk je hebt helemaal gelijk!

Waarom dan toch op deze manier starten?
Omdat in een niet gegrond lijf, weinig focus is.

Onlangs bereidde ik mijn les voor, ik wilde die avond aandacht besteden aan dynamiek in de dans. Wat doe je wel of niet? Wat is je intentie, tempo en hoe geef je er expressie aan?
In de dans gebeurt dit allemaal voortdurend, zonder dat je erbij nadenkt.
Je volgt je impulsen. Wat zijn dan je impulsen en welke volg je? Of beweeg je gewoon met de ander mee?

Hoe meer verbondenheid er in de danser is, hoe authentieker de dans.
En die verbondenheid bereik je als vanzelf door grondwerk.

Verdwaald in mijn eigen lesvoorbereiding ging ik liggen. Op mijn rug op de grond.
Stil. Ineens is er een plek waar de energie kan samenkomen, zich kan bundelen. Terug naar simpel en eenvoudig. Adem. In en uit. In het lichaam.

En de les begint liggend. Hoe fijn is het om mijn eigen impulsen als docent te volgen!

Ik gebruik hier graag de basic sequences van Irmgard Bartennieff voor. Het volgt de basisbewegingen van liggen, naar rollen naar staan. Héél basaal, grondend en voedend. (voor de danser!)
De grond als support. Er is een plek, er is ruimte om te zijn en te verkennen.
Ik beweeg en ik word bewogen, ieder in zijn eigen flow.

Dit zijn vaak de mooiste lessen omdat er zoveel eigenheid in ieders dans zit en er écht contact kan zijn. Alsof ieders ‘danskleur’ is opgeschoond. Helder en fris.

Laatst kwam ik hem weer tegen, de slogan van Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan”
Zo voelt mijn eerste blog ook ongeveer.

Ik was er toch stellig van overtuigd dat op mijn nieuwe website ruimte voor blogs moest zijn.
Gaandeweg viel het me op dat de foto’s onderaan de homepagina een heel andere uitstraling hebben. In gedachten noemde ik dat mijn speelruimte, het klopte ook dat het er anders uitzag. Die blogs komen uit een ander vaatje. Maar, ik begon er al iets van te vinden.

Afijn, site klaar en je raadt het al, geen blog!
Uitgesteld….

Waar ik al niet aan voorbij moest! Die hele riedel kwam langs.

Waar zijn we toch ergens die logica van Pippi kwijtgeraakt? Leerden we zo niet allemaal staan, lopen, fietsen, schrijven? Met vallen en opstaan?
En hoe heerlijk was het als het goed ging.
Gewoon doen!

Wat kom je tegen? Wat weerhoudt je eigenlijk? Wat kan er gebeuren?

In mijn lessen hoor ik vaak dat er bij deze dans geen goed of fout is. Blijkbaar is dat zo’n hardnekkige dat we ons inhouden, terughouden, afhouden van wat we ook willen doen!

Ik wil ook spelen.
Het hoge woord is eruit.
Oh en wat is dat heerlijk ook voor 55+

Mijn speelsheid geeft me kleur
en energie!!

 

 

 

Hoe kan zo’n sinaasappel je nu inspireren?

De laatste tijd vertel ik in de cursus Dans hoe ik tot het thema van die avond ben gekomen.
Dat lijkt een heel logische en toch benoemde ik het meestal niet.

Nu krijg ik er opmerkingen over, wat leuk dat je vertelt hoe je ertoe gekomen bent.

Hoe simpel kan het zijn!

In 2005 begon ik met het maken van dansexpressielessen. Iedere week een les en het was iedere week opnieuw een hele bevalling.
Een volle baan dwong me om een les te produceren in beperkte tijd. Hierin moet het gebeuren.
En dat werkt wonderwel tot op de dag van vandaag.

Het geheim noem ik focus.

Eigenlijk is het thema er al, voortgekomen uit de vorige les of er hebben zich die week al situaties voorgedaan die erop duiden dat er iets met dat thema ‘moet’.
Heb ik focus, lees “gerichte leegheid” en ontvankelijkheid voor wat zich gaat ontvouwen, dan gaat het heel vlot.
Ga ik me met dit natuurlijke proces bemoeien, dan kan het lang duren.

Het is niet voor niks dat we ‘s nachts de beste ideeën krijgen.
Er is rust en geen afleiding.

Overdag is dat moment gemakkelijk na te bootsen.
Sluit je ogen, richt je aandacht op je adem en kom aan op de plek waar je bent.

Als je daarna je ogen opent, “zie” je zoveel meer.
Het gewone is bijzonder geworden.

 

 

 

Onlangs zag ik de documentaire over de 7 dansers die Madonna 25 jaar geleden voor haar Blond Ambition tour had gecast.
Strike a Pose is a dramatic tale about overcoming shame and finding the courage to be who you are”.
De moed hebben om naar buiten te brengen wie je bent, gaan voor waar je in gelooft.
Je schaamte overwinnen.

Wat een indrukwekkende film over voluit leven én compleet onderuit gaan.
Hoe het is om te leven in een roes, maar ook leven met angst, verslaving en het verlies van dierbaren.
En steeds weer dat enorme verlangen, de moed om te zijn wie je bent.

Als adolescent las ik Margaret Mead, ik was onder de indruk van haar project Coming of age in Somoa. Het intrigeerde me en komt nu ineens in me op.

Wat mij na het zien van deze film bij blijft is een groot respect voor deze mannen om de waarheid onder ogen te zien en te gaan voor leven.
Hún leven.

Deelnemers aan de cursus Lichaamswerk ervaren aan het begin van de cursus dikwijls schroom om vrij te bewegen of zich te laten horen tijdens een oefening.
Via stem, ogen en lichaam(taal), kunnen we ons uiten, expressie geven aan wat er in ons leeft.
Een heldere manier van communiceren die heel bevrijdend werkt omdat het hoofd en de gedachten die ons beinvloeden éven op de achtergrond is.
Ik vind het iedere keer weer bijzonder om te zien dat die gène smelt en het hart opent.
Verbinding vindt plaats met de eigen binnenwereld.
En er is contact met de ander.